يکي سلطنت ران صاحب شکوه
شاعر : سعدي
| فرو خواست رفت آفتابش به کوه | | يکي سلطنت ران صاحب شکوه | | که در دوده قايم مقامي نداشت | | به شيخي در آن بقعه کشور گذاشت | | دگر ذوق در کنج خلوت نديد | | چو خلوت نشين کوس دولت شنيد | | دل پردلان زو رميدن گرفت | | چپ و راست لشکر کشيدن گرفت | | که با جنگجويان طلب کرد جنگ | | چنان سخت بازو شد و تيز چنگ | | دگر جمع گشتند و هم راي و پشت | | ز قوم پراگنده خلقي بکشت | | که عاجز شد از تيرباران و سنگ | | چنان در حصارش کشيدند تنگ | | که صعبم فرومانده، فرياد رس | | بر نيکمردي فرستاد کس | | نه در هر وغايي بود دستگير | | به همت مدد کن که شمشير و تير | | چرا نيم ناني نخورد و نخفت؟ | | چو بشنيد عابد بخنديد و گفت | | که گنج سلامت به کنج اندرست | | ندانست قارون نعمت پرست | |
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}